(www.vknews.in): ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಸತ್ ಚುನಾವಣೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ರಾಜಕೀಯ ಪಾಠವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳತ್ತ ಒಲವು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಖಾತರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಸಂಸತ್ತಾದ ನೆಸೆಟ್ನ 120 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳು ದಾಖಲೆಯ 19 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದರೂ, ಮುಂದಿನ ಸರ್ಕಾರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಪಾತ್ರ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 30ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ ಅಂತಿಮ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರಧಾನಿ ಬೆಂಜಮಿನ್ ನೆತನ್ಯಾಹು ನೇತೃತ್ವದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ 53 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದರೆ, ಗಾಡಿ ಐಸೆನ್ಕೋಟ್ ನೇತೃತ್ವದ ವಿರೋಧಿ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ 48 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದೆ. ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ 61 ಸ್ಥಾನಗಳ ಬಹುಮತ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಮೈತ್ರಿಕೂಟಕ್ಕೆ ಲಭಿಸಿಲ್ಲ.
ಇಂತಹ ಅತಂತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ 19 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿರುವ ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳು ಸರ್ಕಾರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಲು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ಗಾಡಿ ಐಸೆನ್ಕೋಟ್ ಷರತ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸು ತೋರಿದ್ದರೆ, ಯೈರ್ ಗೋಲನ್ ಯಹೂದಿ-ಅರಬ್ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಬೆಂಜಮಿನ್ ನೆತನ್ಯಾಹು, ನಫ್ತಾಲಿ ಬೆನೆಟ್ ಮತ್ತು ಅವಿಗ್ಡೋರ್ ಲೀಬರ್ಮನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ನಾಯಕರು ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸುವುದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುವ ಭೀತಿಯೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಇದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮುಂದಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜಕೀಯದ ಕುರಿತೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ (ಎಸ್ಪಿ), ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಜನತಾ ದಳ (ಆರ್ಜೆಡಿ) ಮತ್ತು ಎಡಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತದಾರರಲ್ಲಿ, ಸಮರ್ಪಕ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.
2011ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಪಾಲು ಶೇ.14.2ರಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ, 2024ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 543 ಸದಸ್ಯರ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 24 ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಒಟ್ಟು ಸದಸ್ಯರ ಶೇ.4.4ರಷ್ಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ಲೇಖನ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಅಸದುದ್ದೀನ್ ಓವೈಸಿ ನೇತೃತ್ವದ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮಜ್ಲಿಸ್-ಎ-ಇತ್ತೆಹಾದುಲ್ ಮುಸ್ಲಿಮೀನ್ (ಎಐಎಂಐಎಂ) ಪಕ್ಷವು ಹೈದರಾಬಾದ್ನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೆಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬಿಹಾರ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಸ್ವತಂತ್ರ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಸಮುದಾಯದ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಸಮಾಧಾನದ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಅನುಭವವು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗದೇ ಇರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ರಾಜಕೀಯ ಮಿತ್ರತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯ
ಭಾರತದ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಎಸ್ಪಿ, ಆರ್ಜೆಡಿ ಮತ್ತು ಎಡಪಕ್ಷಗಳಂತಹ ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪಕ್ಷಗಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತಗಳನ್ನು ಸಹಜ ಬೆಂಬಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಸಮುದಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಗಮನ ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಟೀಕೆಗಳೂ ಇವೆ.
ಆದರೂ ಕೋಮು ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಈ ಪಕ್ಷಗಳು, ನಾಗರಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಹಾಗೂ ಉದಾರವಾದಿ ಚಿಂತಕರು ವಹಿಸಿರುವ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದು. ಅವರ ಬೆಂಬಲ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದಿದ್ದರೂ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಬಂಧ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂಬುದು ಲೇಖನದ ವಾದವಾಗಿದೆ.
ಇಸ್ರೇಲ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಅರಬ್ ಮತದಾರರು ಹಿಂದೆ ಯಹೂದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. 1992ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಶೇ.52.3ರಷ್ಟು ಅರಬ್ ಮತದಾರರು ಇಂತಹ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಶೇ.20.6ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಲೇಬರ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ 2022ರ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಬೆಂಬಲ ಶೇ.14.2ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿತ್ತು.
ಲೇಬರ್, ಮಪಾಮ್ ಮತ್ತು ಮೆರೆಟ್ಜ್ನಂತಹ ಪಕ್ಷಗಳು ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅರಬ್ ಮತದಾರರ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದಿದ್ದವು. ಯಹೂದಿ-ಅರಬ್ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಹದಾಶ್, ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್ ಜೊತೆಗಿನ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಮೆರೆಟ್ಜ್ ಹಾಗೂ ಲೇಬರ್ ಪಕ್ಷದ ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಅರಬ್ ಸಮುದಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇದಲ್ಲದೆ, ಉರಿ ಅವ್ನೆರಿ, ಶುಲಮಿತ್ ಅಲೋನಿ ಮತ್ತು ಯೋಸಿ ಬೈಲಿನ್ ಅವರಂತಹ ಇಸ್ರೇಲಿ ನಾಯಕರು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್ ಕುರಿತ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು. ತಾನ್ಯಾ ರೇನ್ಹಾರ್ಟ್, ಇಲಾನ್ ಪಪ್ಪೆ, ಅವಿ ಶ್ಲೈಮ್, ಗಿಡಿಯಾನ್ ಲೆವಿ ಮತ್ತು ಅಮೀರಾ ಹಾಸ್ ಅವರಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು ಹಾಗೂ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಇಸ್ರೇಲಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅರಬ್ ಮತದಾರರು ಯಹೂದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿದಂತೆ ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಭಾವವೂ ಕುಸಿಯಿತು. 1992ರಲ್ಲಿ 44 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದ ಲೇಬರ್ ಪಕ್ಷ 2022ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಇಳಿದರೆ, ಮೆರೆಟ್ಜ್ ಒಂದೂ ಸ್ಥಾನ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಅರಬ್ ಮತದಾರರ ಬದಲಾದ ರಾಜಕೀಯ ಆಯ್ಕೆಯೊಂದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಓಸ್ಲೋ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ವೈಫಲ್ಯ, ಎರಡನೇ ಇಂತಿಫಾದಾ, ಭದ್ರತಾ ಆತಂಕಗಳು ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ದುರ್ಬಲತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೂ ಇದೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಗೆಲುವಿನ ಬಳಿಕವೂ ವಿವಾದ
ಇಸ್ರೇಲ್ ಚುನಾವಣೆಯ ಬಳಿಕ ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳ ಗೆಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಅಕ್ರಮದ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಿವೆ. ಅರಬ್ ಪಕ್ಷಗಳು ದಾಖಲೆಯ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ನಂತರ ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರ ಲಿಕುಡ್ ಪಕ್ಷವು ಚುನಾವಣಾ ಅಕ್ರಮದ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ನೋಮ್ ಸೋಲ್ಬರ್ಗ್ ಅವರು ವಿದೇಶಿ ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದ ಶಂಕೆಗಳ ಕುರಿತು ತನಿಖೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ, ಲಿಕುಡ್ ಪಕ್ಷದ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇಸ್ರೇಲಿ ಪೊಲೀಸರು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಸೋಲ್ಬರ್ಗ್ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಶಂಕೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಸಾಬೀತಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಆರೋಪಗಳು ದೃಢವಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಇಡೀ ಸಮುದಾಯದ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ಲೇಖನ ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ.
ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಮೈತ್ರಿಯೂ ಅಗತ್ಯ
2015ರಲ್ಲಿ ಹದಾಶ್, ರಾ’ಮ್, ತಾ’ಅಲ್ ಮತ್ತು ಬಲಾದ್ ಪಕ್ಷಗಳು ಸೇರಿ ರಚಿಸಿದ್ದ ‘ಜಾಯಿಂಟ್ ಲಿಸ್ಟ್’ 13 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು. 2020ರಲ್ಲಿ ಈ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ 15 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿತ್ತು. ಆದರೂ ಸರ್ಕಾರದ ಭಾಗವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ 2021ರಲ್ಲಿ ಮನ್ಸೂರ್ ಅಬ್ಬಾಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ರಾ’ಮ್ ಪಕ್ಷವು ಬೆನೆಟ್-ಲ್ಯಾಪಿಡ್ ಮೈತ್ರಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅರಬ್ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಬದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಸರ್ಕಾರ ಕೇವಲ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪತನಗೊಂಡರೂ, ಇತರ ಪಕ್ಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕಾರ ಹೊಂದುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ತೋರಿಸಿತು.
ಭಾರತದ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಣ್ಣ ಪಕ್ಷಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವ ಸಾಧಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಎಐಎಂಐಎಂ ಪಕ್ಷದ ವಿಸ್ತರಣೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಮತ ವಿಭಜನೆಯ ಆತಂಕವನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಐಎಂಐಎಂಗೆ ಮತ ಹಾಕುವ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಥವಾ ಇತರ ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವರು ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಲೇಖನದಲ್ಲಿದೆ.
ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ
ರಾಜಕೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತದಾರರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಇರಬಾರದು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಸಹಜವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಕೋಮು ಹಿಂಸಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ಸಮುದಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಬೇಕು.
ಉದಾರವಾದಿ ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಕೇವಲ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಬೇಕಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯವು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಇತರ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಶಾಲ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸ, ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಅನುಭವಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಆದರೂ ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಅನುಭವ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ: ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಖಾತರಿ ಇಲ್ಲ.
ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ವಿಶಾಲ ರಾಜಕೀಯ ಮೈತ್ರಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಮುಖ್ಯ. ಚುನಾವಣಾ ಬಲವನ್ನು ನೈಜ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಇಂತಹ ಸಂಬಂಧಗಳು ನೆರವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ಲೇಖನದ ಪ್ರಮುಖ ಸಂದೇಶವಾಗಿದೆ.
ಲೇಖಕರು: ಖಾಲಿದ್ ಅಫ್ತಾಬ್, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮೂಲದ ಭಾರತೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯ ಸಂಪಾದಕ ಮೂಲ: ದಿ ವೈರ್
ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡಿಗ ನ್ಯೂಸ್
Your email address will not be published. Required fields are marked *
Copyright © 2010 ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡಿಗ ನ್ಯೂಸ್. All Rights Reserved.