(www.vknews.in) : ನವೆಂಬರ್ 1. ಕನ್ನಡದ ಹಬ್ಬ. ಈ ದಿನ ನಾವು ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯದ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ದಿನ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಹೂಮಾಲೆ ಇದೆ – ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ. ಅದು ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಹೂಮಾಲೆ ಇಂದು ಯಾರ ಕೊರಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಈ ಬರಹದ ಆತ್ಮ.
ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು: ಒಬ್ಬರು ಬೆಳಕು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನೆರಳು
ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ನಿಜವಾದ ದೀಪಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದರೆ –
ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಳಂಕವಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಚಾರದ ಹಸಿವಿಲ್ಲ. ಅವರ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ, ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಜಾಗವಿದೆ. ಅನಾಥ ಮಗುವಿಗೆ ಅನ್ನ ಹಾಕುವ ಅಜ್ಜಿ, ಉಚಿತವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಶಾಲೆ ನಡೆಸುವ ಯುವಕ, ತನ್ನ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕದ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಕಟ್ಟಿದ ರೈತ – ಇವರ್ಯಾರೂ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹವರನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ ಹುಡುಕಿ ಹೋಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕು.
ಆದರೆ ಇಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಸುತ್ತ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರವೇ ಬೇರೆ.
ಒಂದು ಸಂಘವನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸುವುದು. ಆ ಸಂಘದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಊರಿನ ನೂರಾರು ಮುಗ್ಧ ಜನರಿಂದ, ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಂದ ದೇಣಿಗೆ, ಧನಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವುದು. ಆ ಹಣದಿಂದ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೀವನ, ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಂತರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಏನೋ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಇವರ ಕೆಲಸ ಒಂದೇ – ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಫೋಟೋ, ಪೇಪರ್ ಕಟಿಂಗ್, ಶಿಫಾರಸು ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು. ಇವರು ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯನ್ನೇ ಒಂದು ಉದ್ಯಮವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಇವರನ್ನು ನಾವು “ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಟೆಗಾರರು” ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು.
ನೈಜ ಸಮಾಜ ಸೇವಕ ನೊಂದವರಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ, ಬೇಟೆಗಾರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಟೆಗಾರ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಕಲಿ ವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಬಡವರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಕಸಿದುಕೊಂಡರೂ, ನೈಜ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಿ ಪುನಃ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ನೈಜ ಸೇವಕ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ ಪಂಚುತನಾಗುತ್ತಾನೆ.ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾಣದೇ ಹೋದರೆ, ಅದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೇ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹ.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರಹಸನ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ; ಇದು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡದ ಸತ್ಯ..
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31ರ ಸಂಜೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. “ಈ ಬಾರಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ 96 ಮಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಜಿಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ” ಎಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಜನ ನಂಬುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಆಟ ಶುರುವಾಗುವುದೇ ರಾತ್ರಿ 10 ಗಂಟೆಯ ನಂತರ. ಎಲ್ಲೋ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ, ಎಲ್ಲೋ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಫೋನ್ ಕರೆ ಬರುತ್ತದೆ. “ಅವರ ಹೆಸರು ಸೇರಿಸಲೇಬೇಕು” ಎಂಬ ಒತ್ತಡ ಬರುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ 12 ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಇದ್ದ ಪಟ್ಟಿ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯ ಮಾಯಾಜಾಲ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಪಟ್ಟಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳರಂತೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದರೆ, ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಘನತೆಗೆ ಏನು ಬೆಲೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ? ಈ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ತಕ್ಷಣ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕು.
ಸರ್ಕಾರದ ಕಾಂತರಿಸಬೇಕಾದ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಬಲವಾದ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು:
ಇದು ಕೇವಲ ಟೀಕೆ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಇರುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ.
1. ಹುಡುಕಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಮಾದರಿ (Nomination by State): ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಕೆಂದರೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ. ಶೇ 50% ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ನಿಂದ ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕನ ಹೆಸರನ್ನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಆ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಗ ಪ್ರಚಾರ ಬಯಸದವರು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.
2. ಮೂರೂ ಹಂತಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವ “ವಾಪಸ್ ಪಡೆಯುವ ಕಾನೂನು”: ಸರ್ಕಾರ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸರ್ಕಾರಿ ಆದೇಶ (GO) ಹೊರಡಿಸಬೇಕು. > “ರಾಜ್ಯ, ಜಿಲ್ಲಾ ಅಥವಾ ತಾಲೂಕು – ಯಾವುದೇ ಹಂತದ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ವಂಚನೆ, ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಗಳಿಕೆ, ಬಡ್ಡಿ ದಂಧೆ, ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯದಂತಹ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿ ಎಂದು ಸಾಬೀತಾದರೆ, ಅಥವಾ ಹಣದ ಪ್ರಭಾವ, ಸುಳ್ಳು ದಾಖಲೆ ನೀಡಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದಿರುವುದು ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಸನ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಅನರ್ಹ ಹಾಗೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ವಂಚನೆ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುವುದು.”
ಈ ಒಂದು ಕಾನೂನು ಬಂದರೆ, ನಕಲಿಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ದೂರ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
3. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31ರ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ: ಅಕ್ಟೋಬರ್ 30ರ ಸಂಜೆ 5 ಗಂಟೆಗೆ ಅಂತಿಮ ಪಟ್ಟಿ ಫ್ರೀಜ್ ಆಗಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ತಹಶೀಲ್ದಾರ್ ಕಚೇರಿಯ ವೆಬ್ಸೈಟ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಅದರ ನಂತರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬಾರದು. ಸೇರಿಸಿದರೆ, ಸೇರಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ ಹೊಣೆಗಾರನಾಗಬೇಕು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು – ಒಂದು ಆಶಯ:
ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಒಂದು ಪದಕವಲ್ಲ, ಅದು 6.5 ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೃದಯದಿಂದ ಕೊಡುವ ಒಂದು ನಮಸ್ಕಾರ. ಆ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಟೆಗಾರರ, ನಕಲಿಗಳ, ವಂಚಕರ ಪಾದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದರೆ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳೇ ಮಲಿನವಾಗುತ್ತವೆ.
ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುವವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ ಸರ್ಕಾರವೇ, ಬೇಕಿರುವುದು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ. ಭ್ರಷ್ಟರು, ವಂಚಕರು ದಾಖಲೆ ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿದರೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಈ ಮುಂದಕ್ಕಾದರೂ ಹೋಗಲಿ.
ಆಗ ಮಾತ್ರ ನವೆಂಬರ್ 1 ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಬರಹ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ..
— ನೊಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ
ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡಿಗ ನ್ಯೂಸ್
Your email address will not be published. Required fields are marked *
Copyright © 2010 ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡಿಗ ನ್ಯೂಸ್. All Rights Reserved.